Yeni Bir Öykü

Oturduğu yerden sevinçle, içi içine sığmaz bir halde kalktı. Kapılar kapanmadan hemen eşyalarını toplaması gerekiyordu. Kendini nasıl dışarı attığını bile anlayamadı. Ne tuhaf… Bu sefer türküler onun için söyleniyordu. “Bahçe duvarından aştım, bahçe duvarından aştım.”

Hastaneden taburcu olanlara yapılan bir kutlamaydı. Kapılara duvarlara vurup yaptıkları müzikle uğurlamışlardı Sevde’yi.

Oysa sadece dört ay önce her şeyin bittiğini düşünmüştü. Zamanın nasıl geçtiğini fark edememişti bile Sevde.

O gün kalbi kırık, endişeli ve ne yapacağını bilmez bir halde girmişti hastaneye. Doktorun sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. Ne kadar da net bir şekilde söylemişti:

“Sevde Hanım, çağımızın hastalığı sizi de bulmuş. Durum çok kötü değil ama biraz zamana ve sizin çabanıza ihtiyaç var.”

O an sanki dünya durmuştu. Her şey bitmiş gibi hissetmişti Sevde. Ama şimdi düşününce, başına gelenler olmasaydı, hayatın ona verdiklerini belki de hiç fark edemeyecekti. 

Çok farklı deneyimler ve ilişkiler kazanmıştı. Belki de Özlem ablasına yardımcı olmak için orada bulunmuştu. O başkasını düşünüp başkasına destek olmak isterken kendisinin daha iyi olduğunu fark etti. Sebebini bilmiyordu ancak yepyeni bir Sevde olarak çıkıyordu. 

Oysa her sabah uyanmak bile yeniden başlamaktı. Her yeni gün, “Bugün yeniden başlayabilirsin.” diyordu bize. 

Ancak insan gündelik koşuşturmacalar içinde bunu göremeyebilir. Yanı başında gerçekleşen ve mucize sayılabilecek şeyler zamanla sıradan olabiliyor insana. Aslında hayat çoğu zaman gözümüzün önünden boş telaşlarla, anlamsız koşuşturmacalarla akıp gidiyordu. İnsan, sahip olduklarını elindeyken fark edemiyordu.

Yıllarca elindeki sağlığının, ailesinin ve imkanlarının değerini bilemediği için üzülmüştü.

Oysa annesi hep şöyle derdi:

“Hayattan tat almak için her şeyi denemek ve yanılmak zorunda değilsin. Azıcık etrafına baksan, görürsün zaten.”

Sevde artık annesini daha iyi anlıyordu. Onu ne kadar sevdiğini ve her zaman Sevde’nin iyiliğini istediğini biliyordu artık.

Her anın, her güneşin doğuşunun ya da batışının bize anlattıkları vardı. Her sabahın içinde yeniden başlamanın coşkusu vardı. Ama insan, sahip olduklarına değil de başkalarında olanlara odaklandığında, yanı başındaki güzellikleri göremiyordu.

Şimdi hayat ona yeniden bir fırsat vermişti. Yeni bir öykü yazabilir, geçmişten bugüne taşıdığı deneyimleriyle her şey çok daha iyi olabilirdi.

Bahçe duvarından aştım diyerek, kapıdan dışarıya umutla ilk adımını attı. Belki acılı bir dört aydı ancak şimdi daha iyi bir Sevde olarak hayata yeniden başlayacaktı.